Het was wel apart, dat bezoek aan de Shetland-eilanden. Niemand die ik het vertelde was daar al geweest.

Op de boot, ’s avonds kwart over elf, zaten we –wel een beetje bibberend – nog aan dek en genoten we van de zonsondergang. Heel bijzonder! Toen de zon het water aan de horizon “raakte” verscheen er over een gigantische breedte een rode streep naar beide kanten. Wát mooi!!

De volgende dag, bij het verlaten van de boot via een trap, waaide mijn muts in het water doordat ik in beide handen een tas had. Grote hilariteit bij de bemanning, die meteen met grote haken probeerde de muts weer op het droge te krijgen. Dat lukte met geen mogelijkheid. Het was behoorlijk koud daar, dus maar gauw naar de supermarkt om een nieuwe aan te schaffen. De mooiste uitgezocht, ik heb hem nog steeds. Andere passagiers konden hem blijkbaar ook wel waarderen, want verschillenden kochten ook zo’n Noors hoofddeksel. Maar de mijne was echt de mooiste!

Mijn herinneringen aan de Shetland-eilanden zelf? Het was er kaal en koud. Een knalrode deur van het “postkantoor” en opgestapelde muurtjes waren nog het meest bezienswaardig en zijn het best in mijn herinnering blijven hangen….

Toch ben ik blij, dat ik daar geweest ben. En wat ik heel leuk vind is dat één van mijn kinderen (nu bijna vijftig jaar) er onlangs ook geweest is, voor zijn werk. Haast twintig jaar na mijn bezoek. Maar wat de “schoonheid der natuur” en de temperatuur betreft kwam hij tot de zelfde conclusie als ik!

S. de Jong-Kooi